Муҳаммад алайҳиссалом саҳобалари билан ғазотга кетаётганларида Жаброил алайҳиссалом жаннатдан бир товоқ ҳурмо келтиради. Иттифоқо, бир дона хурмо ерга тушади. Жаброил алайҳиссалом бу хурмо бир неча вақтдан кейин дунёга келажак Аҳмад Яссавийнинг насибаси эканлигидан хабар беради. Муҳаммад алайҳиссалом саҳобаларига юзланиб:
-Бу омонатни эгасига ким етказади?- деб сўрайдилар.
Ҳеч ким бу ишга журъат қилмайди. Шунда Арслонбоб:
-Агар лозим кўрсангиз, бу вазифани мен ўз зиммамга олсам,- дейди.
Пайғамбар ўз муборак қўллари билан хурмони унинг оғзига солиб қўяр экан, Аҳмаднинг таъриф тавсифини келтириб, тарбияси билан шуғулланишни амр этдилар. Аҳмад 7 ёшда экан, Арслонбоб уни излаб келади. У мактабдан қайтаётган Аҳмадни ўзига маълум ишораларга кўра таниб, унга салом беради. Аҳмад жавоб қайтариб, ўзига аталган «омонат»ни сўрайди. Арслонбоб Оллоҳнинг иродасига, унинг валийлигига қойил қолади.
Подшоҳлар тожидаги қип-қизил лаъл- бошда хом ҳаёл пиширувчи (етилтирувчи) бир чўғдир. Ўлимни эсламайдиган подшоҳнинг мамлакати вайрон бўлади, оқибатсиз шоҳ (Хусрав ка...
Комментарии
Отправить комментарий