Кулба

Кулба...
Бу ерда меҳрга зорлар, фарзанд меҳрига зорлар умрларин тугашин кутиб ётмоқдалар...Булар на кулишни биларлар на йиғлашни...юраклари синган,қалбларини синдиришган...бу ерларга ўз фарзандлари ташлаб кетишган...Эй фарзанд! Сен ҳам фарзандмисан?! Сен ҳам одаммисан?! Бу қилган ишингни ҳатто ҳайфонлар ҳам қилишмайди! Одамман деб юрибсан! Бу қаро ер сени қандаям кўтариб турган экан?! Сўнгги сўз...тайёр тур! Сен ҳам шу ерларда келарсан...Шу ҳолга тушмай десанг, ақлингни йиғ! Фарзанд бўлсанг, бурчингни бажар! Отангми ёки онангми бўлса, ҳизматларин қил...ҳурматларин бил...улар қанотингдир! Қанотингни синдирма! Асло уларни Қариялар уйига қолдириб кетма...!!!